202010 Waterleliebank

Waterleliebank Foto: Nel Wilkes

Waterleliebank

Kunstenaar: Wilma Kuil, visual artist, 1949
Halfronde zitbank met hoge rug in lichtblauw beton en blauw terrazzo met gestileerde terrazzo bloemmotieven.
Geplaatst in 2008 aan de wandelboulevard langs de Burgemeester Van der Lelykade.
www.maassluis.nl/kunstwerkenkaart

Twee monumentale bloementrappen leiden vanaf de Hoogstraat in Vlaardingen omlaag naar winkelcentrum Het Liesveld. Die trappen en ook het plaveisel van het Veerplein vlakbij zijn ontworpen door Wilma Kuil en in 1996 samen met haar gerealiseerd door Giulio Tomaello uit Vlaardingen. Zijn firma staat internationaal bekend om zijn bouwwerken in terrazzo/ beton. Veel Maassluizers kennen de trappen daar wel. En zo kwam het dat de Stichting Promotie Maassluis bij Wilma aanklopte om ook voor ons stadshart een monumentaal kunstwerk te creëren. Zij ontwierp voor het midden van de Markt een bank met een podium en maakte een maquette voor de presentatie. Maar de bank is daar nooit gekomen. Er kwamen niet genoeg Maassluise handen voor op elkaar. Toch had de maquette veel indruk gewekt want later volgde wel de opdracht voor een bank op de oever van de rivier. Opnieuw volgde een ontwerpproces.

Wilma kuil: “Achter al mijn kunst, zowel bij vrij werk als bij opdrachten, zit een verhaal. Bij deze bank ging ik uit van de plek. Wie vanuit zee de rivier opvaart ziet de oever, maar niet het land daarachter. De polder, de vlieten, de wijde luchten. Die wilde ik hier naar de oever brengen. Zo ontstond het thema voor het uiterlijk: de plompen, de waterlelies en de blauwe kleur van water en lucht. De cirkelvorm van de bank wil mensen bij elkaar brengen: praten in een kring. En ik zie dat het werkt. Ik kom er regelmatig en het is er vaak een trefpunt. Dat komt ook door de comfortabele zit en door de hoge rug krijg je niet de wind in je nek.”

Na de maquette voor de presentatie volgde een GO. Wilma maakte eerst een houten model op ware grootte (van één van de acht delen van de bank) en kwam zo tot de ‘ideale zit’. Giulio Tomaello maakte op basis van het bankmodel een gietmal terwijl Wilma uit stukken gekleurde terrazzo een mozaïek van bloemen en bladeren ontwierp. Acht keer is daarna hetzelfde procedé herhaald: het mozaïek in de mal vastmaken, bewapening er in aanbrengen en de mal volstorten met een mengsel van sierbeton en blauwe terrazzokorrels. Na het uitharden zijn de acht identieke bankdelen glad gepolijst, klaar om geschakeld te worden tot de halfronde bank waar wij zo graag op zitten.

Kort na de onthulling werd Wilma gevraagd om op een school in Schiedam te vertellen over haar vak, kunstenaar, en de opleiding daarvoor. Er waren ook enkele leerlingen uit Maassluis. Ook de bank kwam ter sprake. “Mevrouw, uw bank heeft een geheim!” Wilma wist daar niet van en vroeg om uitleg. “Als je op de bank zit en je vertelt zachtjes iets tegen wie er naast je zit, dan horen ze het aan de andere kant op de bank net zo goed. Het is een fluisterbank…”
Dus wie een geheim bewaren wil…

September 2020
Jacques Visker, HVM

Bronnen:
Interview met Wilma Kuil, september 2020
www.wilmakuil.nl
www.tomaello.nl

Wat vindt de Maassluise jeugd ervan?

-Ik vind het een heel kleurrijk kunstwerk. De sterren maken het compleet.
Jessica (12 jaar)

-De kleuren maken het extra gezellig en het is multifunctioneel, want je kunt er ook op zitten.
Naomi (14 jaar)

-Ik vind het blauw/grijze heel mooi. Dit fleurt de stad een beetje op. We hebben meer kleur in Maassluis nodig.
Quwandell (12 jaar)

Wat vindt een willekeurige Maassluizer ervan?

-Als oud-infratechniek medewerker betekent voor mij een kunstwerk, een door mensen gemaakt utiliteitsobject, zoals een brug, viaduct of een sluis.

Iemand binnen de Gemeente Maassluis, heeft klaarblijkelijk datzelfde idee gehad, toen zij, maar het kan uiteraard ook een hij zijn geweest, een kunstenares opdracht gaf om een groot betonnen gevaarte te ontwerpen, dat niemand zou kunnen vinden en ook verder niet of nauwelijks gebruikt hoefde te worden en oh ja, vanwege de subsidie moest het er enigszins kunstzinnig uitzien.

Als je zo’n opdracht verstrekt een ene mevrouw Kuil, kun je er vergif op innemen, dat het iets zal worden, dat enige tijd geleden een rage was in de woning- en tuininrichting, juist, een zitkuil.
Omdat die zitkuil dus een kunstwerk (in de infra-zin des woords) moest worden zou het dus een grote zitkuil worden.
Maar ja, waar laat je zo’n grote betonnen kuil zonder hele buurten in opstand te laten komen met alle ingezonden brieven van dien. Ze zijn in Maassluis wel voor minder in opstand gekomen.
Gezocht werd naar een plaats, waar het kunstwerk (nog steeds in de infra-zin des woords) zou kunnen worden geplaatst zonder opvallen en dus geen vragen in de raad.

De aangewezen plaats om dit amfitheater te realiseren leek langs de Waterweg, dan kon heel Maassluis er plaatsnemen om naar de bootjes te kijken, alsof iedereen dat al niet jaren doet.
Dat wel ja, maar nog niet op het Hoofd, naast het terras van de gelijkwaardige onderneming bij de verder ook nauwelijks gebruikte Spido-steiger, kon het Hoofd (de onderneming) er prat op gaan, te serveren naast een kunstwerk (in de artistieke zin des woords).

Aldus werd besloten, totdat mevrouw Kuil, affiniteit kreeg met het onderwerp en zich in Maassluis op allerlei fronten geconfronteerd zag met het feit dat iedereen wel enige binding met het water heeft, anders hadden ze wel op de Hoge Veluwe gewoond, en onmiskenbaar in Maassluis is de invloed van de firma Lely, die zich niet heeft beperkt tot een aantal kunstkoeien, maar zich ook met een hele woonwijk bezig is gaan houden.
Water en Lely, dacht mevrouw Kuil, dat is het, het verbindende element in het Maassluise. We leuken de bank op met terracotta waterlelies en maken er zo een kunstwerk van (wederom in de artistieke betekenis des woords).
Vandaar, dat Maassluis nu behelpt is met een mini-openluchttheater met terracottabloemetjes, waar helaas bijna nooit iemand zit, omdat het, verstopt als het zit achter het struweel, niemand opvalt.

En een kunstwerk (in beide zinnen des woords) van een dergelijke omvang dat men zodanig heeft weten te verstoppen is op zich al de moeite van het bekijken waard.
Zal ik zeker een keer gaan doen…
Koos Borsboom

-Ik ben soms best nieuwsgierig. Zeker als het om iets gaat waar ik diverse malen vlakbij ben geweest. Toch is betreffend voorwerp totaal aan mijn aandacht ontsnapt. De Waterleliebank. Het is in mijn ogen niet meer dan een verstopte steenharde bank met wat geschilderde waterlelies. Leuk om bootjes te kijken maar dat kan ook op het belendende terras. Er schijnt iets met de akoestiek te zijn maar het waaide behoorlijk zoals het hoort langs het Scheur……
Robbert Stevens

-Toegepaste kunst, ik hou ervan. Hoe gaaf is het, door gewoonweg op een bank te gaan zitten, onderdeel te worden van een kunstwerk. Bovendien is de locatie van de Waterleliebank natuurlijk fantastisch. Na een wandeling langs de binnen- en buitenhaven naar het Hoofd (zachtjes) neerploffen op de bank, word je getrakteerd op een fantastisch uitzicht op Het Scheur. Uniek!
Janneke Noordermeer

Wat vindt een collegakunstenaar uit Maassluis ervan?

-De Waterlelybank van Wilma Kuil; een bank die me met open armen ontvangt voor een weidse blik over het water. Enigszins verweerd maar daardoor mooi. Deed me heel even denken aan het Gaudipark in Barcelona; de zon was er en genietende mensen op het nabijgelegen terras.
Een plek voor de jeugd die zich bij deze ontmoetingsbank verzamelt. Was wel even zoeken……..vanaf de weg niet te zien en verscholen achter het hoge gras/riet.
Ook hier weer helaas geen verwijzing gezien.
Hanneke Wessels

-Een hele sociale bank. Je kan er zeker met 32 (maar ook meer!) mensen op zitten en dan is het nog heel ruim.
Je hoeft dus niet bang te zijn dat er geen plek is.
Je kan naast iemand gaan zitten en een ontmoeting hebben. Maar je kan ook genoeg ruimte bewaren om afstand te hebben van andere groepjes als je dat wenst.
Van alle plaatsen op de bank kan je het water zien, waar altijd activiteit is.
De kleur past mooi bij de plek en de bloemen op de rugleuning zijn in mooie zachte pasteltinten. Die bloemen zijn kenmerkend voor het werk van Kuil. In vele andere werken in de openbare ruimte van haar hand komen deze vormen terug.
Een mooie rustplek voor fietsers, wandelaars en watergenieters.
Door zijn volume een zeer uitdagende bank. Wat zou daar allemaal al gebeurd zijn?
Friedie Kloen

-Ik moest hem even zoeken, de Waterleliebank van Wilma Kuil. Als je er niet langs loopt of fietst, zie je hem snel over het hoofd. Wandelaars en fietsers kennen hem vast heel goed, want er wordt dankbaar gebruik gemaakt van deze toegepaste kunst. De bank maakt mij vrolijk. Misschien kwam dat ook wel door het zonnige weer en de prachtige wolken die een extra dimensie aan de bank en het pleintje gaven. De bank zit best lekker en je hebt natuurlijk een prachtig uitzicht op het Scheur. Ik zou alleen graag wat van de bank terug willen zien in de bestrating van het pleintje. Dan zie je die vrolijkheid ook als je naar het water en de schepen aan het staren bent. Tot die tijd kijk ik maar naar de mensen die net als ik op de bank zitten. Die geven er wat extra dynamiek aan.
Mick Otten

Copyright© Culturele Raad Maassluis 2016 | e-mail: info@crmmaassluis.nl