202105 Gedicht Sluispolder West

Gedicht Sluispolder West Foto: Nel Wilkes

Gedicht Sluispolder West

Kunstenaar: Derek Otte, 1988. Dichter, spoken word-artiest, voordrachtskunstenaar, schrijver.

Het gedicht staat op de zijgevel van een drielaags appartementengebouw in de Rhijnvis Feithstraat, op de hoek van de Mgr. Bekkerslaan. De vier regels met zilvermetalen letters lezen als de regels in een boek. De dichter schreef het speciaal voor Sluispolder-West. Hij liet zich inspireren door de verhalen en gedichten van kinderen en andere bewoners.

Het gedicht maakt deel uit van het project WELKOM/THUIS uit 2018-2020. Toen ging in Sluispolder-West een ingrijpende wijkrenovatie van start.

Na de Tweede Wereldoorlog waren de weilanden in de Sluispolder tussen de Zuidvliet, het Wipperspark en de Laan 1940-1945 volgezet met snel gebouwde flats en rijtjeshuizen. Dat was nodig, Maassluis groeide in die periode snel, er was woningnood. De “revolutiebouw” was bedoeld voor een levensduur van zo’n twee generaties.

In 2017 startte de renovatie. In een aantal jaren zouden alle woningen die aan vervanging toe waren worden gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. Hun bewoners kregen de optie om in een nieuwe woning in de wijk terug te komen. Ook nieuwe bewoners zouden in de wijk komen en de mensen in de niet-slooprijpe huizen bleven waar zij woonden. Alles op de schop, de wijk op z’n kop. Sluispolder-West ging tuinstad worden. Om de nieuwe en oude bewoners te betrekken bij de ingrijpende verandering werd het project WELKOM/THUIS opgezet. Workshops en activiteiten volgden, herinneringen, dromen en toekomstbeelden werden gedeeld. In 2020 eindigde het project met de WELKOM/THUIS-Herinnerbundel en enkele blijvende herinneringen in de buitenruimte van de wijk. Het gevelgedicht is daar een van.

         het eerste licht speelt met het water

                   het groen is ruisend getuige

         er ligt goud tussen toen en later

                   elk thuis blijft in mensen huizen

Derek Otte zegt er dit over: “In het gedicht komt de zon op en doen de stralen het water schitteren. Het verwijst naar het haven-DNA van Maassluis. Het groen in de steeds groener wordende wijk is getuige van de voortgaande veranderingen en de plannen die er zijn. Veranderingen zijn niet altijd makkelijk en de derde regel verwijst daarom naar het nu, het goud tussen toen en later, dat ons kansen en houvast biedt. Want we kunnen (ver)bouwen wat we willen, uiteindelijk maken de bewoners de buurt. Een thuis huist in de mensen, het is een gevoel, niet alleen bepaald door de omgeving; juist véél meer door de buren die er wonen en hun onderlinge contact. Dat blijft, zoals thuis een plek is waar je graag wil blijven. Wat er ook gebeurt!”.

07-03-2021
Jacques Visker, HVM

Bronnen:
WELKOM/THUIS Herinnerbundel, september 2020, beperkte oplage,
www.stichtingmooiwerk.nl
www.derekotte.nl

Wat vindt de Maassluise jeugd ervan?

-Ik weet zelf niet wat ik ervan moet vinden want het is best een onduidelijke gedicht.
Bas (10 jaar) 

-Het is een mooi gedicht en vooral op de plek waar ze hebben gezet/geschreven.
Sara (16 jaar) 

-Ik vind het een opvallend gedicht vooral als je langsloopt of -fietst gaan je ogen toch ernaar kijken.
Marlijn (14 jaar) 

Wat vindt een willekeurige Maassluizer ervan?

-Op een gevel in de wijk Sluispolder-West bevindt zich een kunstwerk.

Nu val ik onder de categorie mensen, die in principe onder kunstwerk een concreet iets bedoelen, een beeld of een schilderij?

Op zich kan muurkunst best wel fysiek wat voorstellen, er zijn voorbeelden van auto’s en zelfs fronten van stadsbussen aan de muur. Maar een stelletje letters op een muur, is dat nou een kunstwerk? 

Fysiek denk ik niet, echter de bedoeling van het geschrevene zal in dit geval moeten uitmaken of je het een kunstwerk vindt, als je het überhaupt kunst vindt en of je het mooi vindt.  

Daarbij is de toegepaste betekenis van absolute meerwaarde.  

Is het een zo maar een tekst “voor de leuk”, of heeft het wel degelijk een binding met de plek waar het is opgebracht, zoals in Den Haag, waar de eerste zinnen van “The life I live” van Q65 op een muur staan, als herinnering aan het beat-verleden van Den Haag Zuidwest. Dit terwijl Wim Bieler geen flauw benul had wat hij nou eigenlijk zong… 

Nu is de tekst van ons kunstwerk speciaal voor de wijk geschreven, als onderstreping van de renovatie en herleving van het elan van de Sluispolder. Ik ga me dan ook niet wagen aan een interpretatie van het geschrevene. 

In dat (al dan niet eerste) licht bezien wordt het weer wel een kunstwerk, maar of er nu veel mensen blijven stilstaan om het te bewonderen waag ik te betwijfelen. Het zal zeker geen “geveltoerisme” opleveren. 

En voor die met mij twijfelende twijfelaars adviseer ik: Spreek de tekst eens hardop uit en proef de woorden, dik kans, dat je het kunst vindt.
Koos Borsboom

-Een paar prachtige, maar onbegrijpelijke dichtregels. Ik begrijp wel de woorden, maar niet de zinnen. Ik lees wat er staat, herlees en lees nog een keer. De regels intrigeren, dus ik lees nog een keer. Het zijn echt prachtige zinnen, maar ik kan er geen betekenis aan geven. En dat is misschien juist de kracht van de (dicht)kunst: dat het mooi kan zijn zonder dat het iets hoeft te betekenen.
T.M. Vink

-Mooi initiatief om spreuken/gedichten op gevels te zetten. Zou best nog wel op meer gevels mogen. Geeft de stad meer levendigheid.
Chris Zweers

Wat vindt een collega-kunstenaar uit Maassluis ervan?

-Ondanks dat ik de woonwijk heel goed ken, spreekt de tekst mij niet aan. Nu heb ik ook niet zoveel met gedichten moet ik zeggen.
Willy Minderhoud

-Een van de nieuwste kunstaanwinsten in Maassluis is het Gedicht Sluispolder-West is in de Rhijnvis Feithstraat op de zijgevel van de nieuwbouw aangebracht.

Het eerste wat opvalt, is dat de strakke witte letters heel mooi passen bij de rode en witte kleuren van het metselwerk.

Ook de locatie blijkt niet zomaar uit de lucht gevallen te zijn,  Rhijnvis Feith was ook een dichter, die van 1753 tot 1824 leefde.

Is dit nu kunst vraag je je af? Waar kijken we precies naar?

Een gedicht op zich kan echt kunst zijn, dit gedicht van Derek Otte bestaat uit vier korte regels.

Om het gedicht goed te begrijpen is het belangrijk de toelichting die erbij vermeld staat te lezen, pas dan gaat het gedicht echt voor je leven.

Zonder deze toelichting is het moeilijk om het gedicht op zijn waarde te schatten.

Voor mij persoonlijk geeft de combinatie van het gedicht met het ontwerp en de uitvoering hiervan de kunstwaarde aan.

Vind ik mooi wat ik hier zie?

Op die vraag zeg ik in ieder geval ja, ik vind het al met al een mooi geheel en goed staan op de gevel.
Henk v d Hoek

-Mooi om gedichten in de openbare ruimte te plaatsen, het is per slot ook een hele mooie kunstuiting. Dit gedicht op deze gevel laat ruimte om je gedachten te laten gaan. Je kan het invullen naar je eigen ervaringen en herinneringen.

Niet vluchtig langslopen dus maar even omhoogkijken. Als je dan even de tijd ervoor neemt om het gedicht goed te lezen en op je in te laten werken, dan heb je ook zeker wat!!

Mooi om over na te denken als je verderloopt.
Friedie Kloen




Copyright© Culturele Raad Maassluis 2016 | e-mail: info@crmmaassluis.nl